Paul Arends
Onderschat nooit de angstaanjagende kracht van korrelige grijstintenbeelden en etherische sissende geluiden. Externe partijen vraagt zich af: ‘Wat als? Ik spioneer in een buitenaardse hel-dimensie?”, en het is buitengewoon zenuwslopend ondanks het feit dat er op geen enkel moment feitelijk niets gebeurt. Het draait allemaal om sfeer, met groot effect. Dit is het Playdate-horrorspel waar ik op heb gewacht.
Adams meeslepende Externe partijen is een soort speurtocht door een enorm beeld van een rijk genaamd de Buitenwereld, dat volgens de traditie alleen via astrale reizen kan worden bezocht. Er zijn veel onduidelijkheden over wat of waar het werkelijk is, hoewel ontdekkingsreizigers het vrij uitgebreid in kaart hebben gebracht door middel van buitenlichamelijke excursies en daar duizenden verschillende entiteiten zijn tegengekomen, waaronder geesten van de doden. Als speler ben je een Hellscryer K5 tegengekomen – het communicatieapparaat, de paranormale camera en de recorder die voor deze reizen worden gebruikt – en nu blader je door de missielogboeken en word je meegezogen in het mysterie van dit alles. Beschouw de K5 als je Playdate, behalve gevoed door bloed en runen.
In het centrum van Externe partijen bevindt zich een 1,44 gigapixel 360 graden panoramisch HDR-beeld dat tientallen verontrustende scènes bevat: skeletten van menselijke, dierlijke en paranormale oorsprong; enge geklede figuren en occulte symbolen rondom gegraveerd; degenen die lijken op fonteinen en rivieren van bloed; een Stonehenge van tanden. Dit zijn de doelstellingen die je moet opsporen, en naarmate je ze verfijnt en van je lijst afvinkt, zullen de gesproken aanwijzingen die aan elk ervan zijn gekoppeld steeds meer van het fascinerende verhaal van de ontdekkingsreiziger onthullen.
Maar dit is geenszins een eenvoudig puzzelspel ‘vind het object’. Als je voor het eerst naar de vergrote foto kijkt, lijkt deze op een statische tv-strip met overal zwaar gearceerde gebieden. Je kunt tot 64 keer inzoomen om specifieke gebieden beter te zien, maar je moet ook de helderheid van het beeld aanpassen met de slinger om de helderheid van objecten te verbeteren. Door het helderder of donkerder te maken, worden op bepaalde plaatsen meer objecten zichtbaar, terwijl andere tegelijkertijd donkerder worden. Volgens de ontwikkelaar zijn er 150 doelstellingen, waar spelers 10 tot 20 uur over zouden moeten doen. Ik ben er al uren mee bezig en moet nog veel ontdekken. (Als u vastzit, kunt u overschakelen naar de handige doelzoekpagina, die suggesties biedt met verschillende mate van specificiteit.)
Terwijl je over je Playdate gebogen zit, richt je je laserstraal op het scherm om doelen te vinden die begraven liggen in een zee van verwarring, griezelige audio-uitzendingen worden in- en uitgeschakeld, verontrustende beelden flitsen willekeurig over het scherm en er klinkt een constant atmosferisch gesis in je oren. Het geluidsontwerp van dit spel is werkelijk briljant – het is de moeite waard om alleen daarvoor te spelen, om nog maar te zwijgen van alle andere coole dingen. Van de startpagina tot menu’s waar je fragmenten uit een achtergrondverhaal vindt, tot verontrustende fragmenten van mensen die kreunen en dreigend cijfers opzeggen, de geluiden van Externe partijen creëren een werkelijk meeslepende en verbijsterende ervaring die ik voorheen niet voor mogelijk had gehouden op een Playdate. Het is echt iets bijzonders.
Externe partijen wordt ook geleverd met een screensaver die me opnieuw doet verlangen naar de Playdate Stereo Dock. Stap op de Void Monitor, leun achterover en geniet van de angstaanjagende bezienswaardigheden en geluiden van de Buitenwereld.
