Paul Arends
Dit artikel is geschreven door Abinaya, een stagiair uit 2025 in het faillissementsanalyseteam. 
Ik dacht dat een stage betekende dat je achter de schermen zou blijven – totdat Cisco me midden in de schijnwerpers plaatste, microfoon in de hand, met leiders die me aanmoedigden.
Wat gebeurt er als een stagiair niet alleen wordt verwelkomd maar ook wordt gevierd? Als je niet alleen taken uitvoert, maar ook een stem krijgt? Mijn Cisco-reis was niet beperkt tot een bureau of een scherm – het plaatste me in de schijnwerpers, niet slechts één keer, maar twee keer binnen twee of drie maanden na het begin als technische stagiair bij het analyseteam van het faillissement in de supply chain-operaties (SCO). Ik heb niet alleen bijgedragen aan de projecten: ik werd gezien, gehoord en vertrouwd op manieren die ik me nooit had kunnen voorstellen als nieuwkomer.
In een groep met acht andere stagiaires kreeg ik de kans om live muziek te maken voor wereldwijde productieactiviteiten en logistiek leiderschap (GMO & S&L), waarbij we samen zongen en instrumenten zoals Cajon en gitaar bespeelden en naar het publiek keken terwijl de leiders van Cisco ons ondersteunden, niet alleen als stagiairs, maar als artiesten. Het was een moment waarop Cisco zei: “We zien je”.
Optreden voor het leiderschapsteam was een mix van opwinding en ongeloof. Enkele weken na mijn stage stond ik daar – op het podium, omringd door medestagiaires, voor enkele van de beste geesten van Cisco. Op dat moment dacht ik alleen maar, “Hoe ongelooflijk is het om op een plek te zijn waar zelfs de nieuwste stemmen worden gehoord en gevierd?” Dit optreden was niet alleen een muzikale herinnering: het was het moment waarop ik echt het gevoel had dat ik erbij hoorde.
Maar dat was niet alles. Een paar weken later was de microfoon symbolisch, maar even krachtig.
Ik organiseerde een industriële rondleiding voor mijn medestudenten, waarbij ik verschillende leiders van Cisco verwelkomde die ook oud-studenten waren, jongere en oudere collega’s interviewde die de overgang van de campus naar het bedrijf hadden gemaakt om de jongere studenten te helpen begrijpen hoe de stap van universiteit naar carrière eruit ziet, en deelde mijn eigen ervaring als oud-student.
Alles begon bij Cisco – niet als bezoeker, maar als gast voor mijn medestudenten. Ik voelde een diepe trots, vreugde en dankbaarheid tegelijk. Slechts een jaar geleden was ik in hun schoenen – geïnspireerd door deze omgeving. En nu was ik degene die hen verwelkomde, begeleidde en mijn verhaal deelde. Het voelde als een terugkeer, een stem te zijn waar ik ooit naar opkeek. Meer dan alleen het hosten van een evenement, was het een kwestie van inspireren, verbinden en een brug slaan tussen waar we vandaan kwamen en waar we naartoe gaan. Ik voelde me echt geautoriseerd omdat Cisco me vertrouwde om dit belangrijke moment te leiden, vertegenwoordigen en vieren.
Deze momenten waren geen deel van mijn functieomschrijving. Het waren geen taken. Ze kwamen voort uit het geloof van Cisco in mensen. Ze spraken over de cultuur van vertrouwen, openheid en echte menselijke verbinding bij Cisco.
Bij Cisco was ik niet zomaar een naam in een chatvenster. Ik maakte deel uit van een verhaal – mijn verhaal – en Cisco gaf me de pen. Hier heb ik niet alleen technologie of bedrijfskunde geleerd. Ik heb geleerd dat wanneer mensen ons vertrouwen schenken, we kunnen opstaan. En ik zal deze les meenemen ver buiten deze stage.
Deze kansen waren geen gewone gebeurtenissen: het waren ervaringen die me hebben laten zien wat het betekent om te groeien op een plek die zijn mensen machtigt, vertrouwt en viert, ongeacht hoe nieuw ze zijn. Cisco liet me niet alleen deel uitmaken van de cultuur – het stelde me in staat om te creëren. Dat is het verschil van Cisco. Als dit pas het begin is, dan kijk ik uit naar wat er nog zal komen.
Wil je meer weten over de ervaringen bij Cisco in een vroege carrière? Bekijk andere verhalen van onze stagiaires.
Meld je aan voor de Wearecisco-blog.
Deel:
