Het meest fascinerende Pokémon-spel tot nu toe ooit gemaakt

Een van de grootste problemen met de reguliere Pokémon-spellen is dat je vaak zo gefocust bent op het vangen, vechten en proberen de beste te zijn, dat je geen tijd hebt om te stoppen en aan de bloemen te ruiken. Maar in Pokémon Pokopia word je beloond als je dat doet, terwijl je een liefdevolle gemeenschap van vriendelijke monsters opbouwt. Het spel is een onderdeel Dierenoversteekplaats en een deel Dragon Quest-bouwers bestrooid met een vleugje Minecraft EN Stardew-vallei. Het resultaat zou een van de vriendelijkste en gezondste levenssimulators op de markt kunnen zijn.

Installatie en gameplay

In PapaverJe speelt als Ditto, die is ontwaakt in een wereld waar alle andere mensen en Pokémon op mysterieuze wijze zijn verdwenen. Uiteraard inspireerde het verlies van je trainer je om de vorm van een persoon aan te nemen (nou ja, op de best mogelijke manier voor Ditto). Je werkt samen met de enige andere ziel in de buurt, professor Tangrowth, om erachter te komen hoe je deze eens zo bloeiende stad nieuw leven kunt inblazen. Terwijl je verkent, leer je habitats te creëren uit een mix van struiken, bomen en wat je verder maar kunt vinden. Je kunt ook nieuwe huizen creëren voor vermiste Pokémon en ze terug lokken, waardoor de woestenij langzaam verandert in een levendige plek vol leven en opwinding. Het is een eenvoudige maar uiterst lonende gameplay-loop, en terwijl je vriendschap sluit met de terugkerende monsters, helpen ze je bij je zoektocht door je vaardigheden te leren waarmee je de omgeving kunt blijven vormgeven en manipuleren. Ze bieden ook nuttige voorwerpen en bouwmaterialen.

Dit is waar de andere belangrijke gameplay-loop om de hoek komt kijken, aangezien de hele wereld bestaat uit blokken die je naar hartenlust kunt minen of herwerken. Hiermee kunt u niet alleen uw omgeving aanpassen, maar dient het ook als een manier om de wereld te doorkruisen. Zie je een glinsterende schat aan de andere kant van een rivier, maar kun je daar niet zwemmen? Je kunt eenvoudig een brug bouwen. En net als binnen MinecraftJe kunt grondstoffen gebruiken om allerlei mooie blokken en meubels te maken, zodat je huizen er precies zo uitzien als jij wilt. Vergeleken met games als DierenoversteekplaatsIk heb gemerkt dat ik er eigenlijk de voorkeur aan geef Die van Pokopia de smaak van wereldopbouw iets meer, omdat het iets meer afhankelijk is van bouwen en verkennen en minder van decoratie.

Mijn enige kleine probleem met de game is dat, hoewel ik het real-time bouwmechanisme leuk vind waarmee Pokémon aan dingen kan werken terwijl je niet aan het spelen bent, het feit dat je een hele dag moet wachten om grotere projecten te voltooien je voortgang een beetje kan vertragen. Met een game die alleen al voor het hoofdverhaal gemakkelijk meer dan 50 uur aan inhoud biedt (en dan heb je de tijd die je besteedt aan het aanpassen en aanpassen van je stad nog niet meegerekend), worden dingen soms langzamer dan ze zouden moeten zijn.

De magie van Papaver

Terwijl het succes van Die van Pokopia de kernmechanismen kunnen grotendeels worden toegeschreven aan mede-ontwikkelaar Bandai Namco die de basissjabloon van de game heeft geleend van de Dragon Quest Builders-serie, de echte magie van de game komt van de Pokémon zelf. Als ik de wereld een opdracht geef en het eerste wat er gebeurt is dat een van mijn medeburgers naar me toe komt rennen om me te bedanken of me een geschenk te geven, dan word ik gewoon blij. En in tegenstelling tot de meeste andere Pokémon-spellen kun je echte gesprekken met ze voeren, in plaats van ze alleen maar in 8-bit te horen huilen. Nu we het daarover hebben, ik denk echt dat het tijd is voor Game Freak om die op de Game Boy geïnspireerde geluiden opzij te zetten ten gunste van goede stemacteurs. We hebben dertig jaar knapperig, low-fi geschreeuw gehad, en in een open-wereldgame met mooie veelhoekige graphics denk ik dat we de monsters eindelijk hun naam kunnen laten zeggen zoals ze dat in de anime doen.

Het karakterrooster van Pokopia is ook groter dan verwacht. Dat komt omdat er naast nieuwe gezichten zoals Peakychu en Mosslax, er meer dan 100 verschillende Pokémon zijn om vriendschap mee te sluiten. En hoewel de game wat meer leunt op personages uit Kanto en de originele 151, is er een solide vertegenwoordiging van andere generaties, inclusief cameo’s uit legendarische figuren. Bovendien heeft elk monster zijn eigen unieke habitat, voorkeuren en vaardigheden. Ik waardeer de kleine details, zoals Pokémon van het watertype die je vragen om hun huis een beetje natter te maken, of monsters van het vechttype die om sportuitrusting vragen om hun huis op te fleuren. Op dezelfde manier, als het gaat om het bouwen van je stad, vind ik het leuk dat het spel je laat wenden tot plantensoorten als je hulp wilt met je gewassen of vuursoorten als je hulp nodig hebt bij het smelten van wat ijzer.

Maar het meest ontroerende Papaver het gaat misschien niet eens om hoe je met andere Pokémon omgaat, maar om hoe ze met zichzelf omgaan. Soms kom je twee mons tegen die elkaar achtervolgen, samen trainen of knuffelen voor een dutje. En dankzij de fotomodus van de game kun je al deze momenten vastleggen terwijl ze plaatsvinden.

De wereld verkennen is ook behoorlijk bevredigend, vooral voor iedereen die een van de Pokémon-spellen van de eerste generatie heeft gespeeld. Er zijn talloze verwijzingen naar gedenkwaardige mensen en plaatsen in Kanto. En als je onderweg bent of een speleologie aan het doen bent, kom je soms andere avontuurlijke monsters tegen die wat hulp nodig hebben voordat je ze kunt overtuigen om naar de stad te verhuizen. Het lijkt alsof er om elke hoek leuke geheimen verborgen zijn, en zelfs de iets minder voor de hand liggende. Papaver biedt net genoeg suggesties om u in de goede richting te wijzen.

Er is zoveel te doen Papaver dat het mij niet zou verbazen als meer toegewijde spelers dit spel kunnen blijven spelen Pokémon Twintig EN Golven komt volgend jaar uit. Maar wat nog belangrijker is, is dat Bandai Namco en Game Freak een perfecte balans hebben gevonden tussen de open wereld-bouwmechanismen van de titel en eerbetoon aan de onderliggende franchise. Papaver het is niet zomaar een halfslachtige kloon van een levenssimulator met een dun laagje monstervangst (of, in dit geval, monstergemeenschapsbereik) eroverheen gedrapeerd; het is op zichzelf een goed spel dat nog beter wordt door de toevoeging van nabijgelegen Pokémon. Ik hou van wandelen in het bos en genieten van de rust en de natuur.

BRON