Paul Arends
Uitgelichte afbeelding door Alice Chen
Afgelopen herfst ontmoette ik tijdens een retraite in de Santa Fe Hills, New Mexico, Dr. Tererai Trent. We waren twee vrouwen van middelbare leeftijd, die tussen de sessies door praatten over wat er in ons hart leefde. Ze deelde haar verhaal: opgroeien op het platteland van Zimbabwe, trouwen en vier kinderen op 18-jarige leeftijd, ontsnappen aan misbruik, naar de Verenigde Staten komen en uiteindelijk haar doctoraat behalen. Wat mij bijbleef was niet alleen zijn vermogen om de kansen te verslaan; haar niet aflatende missie was om iets terug te geven: meisjes op school houden en een duurzame toekomst opbouwen in de gemeenschap waar ze opgroeide.
Dat ontstak een vonk in mij. Toen ik thuiskwam, begon ik vrijwel vrijwilligerswerk te doen bij zijn non-profitorganisatie Tererai Trent International (TTI). Ze waren een donatie aan het inzamelen en hadden hulp nodig bij het vertellen van verhalen, een vaardigheid die ik elke dag gebruik in mijn leidinggevende communicatierol bij Cisco.
We besloten een video te maken voor hun website en voor donateurs. We hadden het over filmen op afstand toen hij sprak over een aanstaande reis naar Zimbabwe. Ik grapte half: ‘Het zou zoveel gemakkelijker zijn als je gewoon kwam.’ Een kwartier later was ik de vluchten aan het controleren en besefte ik dat het misschien wel haalbaar zou zijn.
Die avond nam ik met vlinders in mijn hart contact op met mijn manager op Webex om te vragen of dit mogelijk was en uitte ik mijn bezorgdheid over het feit dat het team onderbemand zou blijven, vooral na slechts een paar maanden als fulltime medewerker.
Zijn onmiddellijke ja – gecombineerd met Cisco’s Time2Give betaalde vrijwilligerstijd (80 uur per jaar bovenop onze vakantietijd, ironisch genoeg het exacte aantal dagen dat ik weg zou zijn) – was surrealistisch, opwindend en vervulde mij met dankbaarheid.
Het was niet alleen een kwestie van vrije tijd. Het was het vertrouwen en de overtuiging dat wie ik ben buiten mijn werk net zo belangrijk is als wat ik binnen Cisco bijdraag, en dat zeldzame soort steun blies me weg.
Drie weken later pakte ik mijn koffers en vertrok naar Afrika.
Foto door Alice Chen
In elke school die we bezochten waren de uitdagingen duidelijk: klaslokalen zonder betrouwbaar water, elektriciteit of voedsel; gebouwen die dringend reparatie nodig hebben. We filmden ontvangers van studiebeurzen, ouders en leraren wier verhalen lieten zien welke impact TTI op het terrein heeft.
Ik ontmoette Sarah, die met hulp van TTI afstudeerde en nu in de communicatiesector in de hoofdstad Harare werkt. Hij stuurt geld naar huis om zijn ouders en jongere broers en zussen te ondersteunen, en toen we zijn familie bezochten, vertelden ze trots hoe zijn prestatie hun levenskwaliteit verandert, en laat zien hoe kansen zich naar buiten toe uitbreiden en vele levens raken.
Een andere vrouw gebruikte haar studiebeurs om lerares te worden die zich richtte op kinderen met een handicap in een cultuur waarin moeders, zoals zij, vaak worden gestigmatiseerd. Ze probeert dit stigma uit te bannen door scholen te voorzien van middelen om kinderen van alle niveaus in de klas op te nemen in plaats van ze thuis te houden. Dit weerspiegelt het soort inclusie dat we bij Cisco ervaren en waar we aan werken om de wereld te bieden.
Wat Florence deelde, bleef mij het langst bij. Nadat ze voor de hele klas vernederd was, verliet ze de school voor een jaar. Een studiebeurs hielp haar terug te keren, af te studeren, en vandaag helpt ze andere meisjes hetzelfde lot te vermijden door herbruikbare maandverband te naaien en uit te delen, waardoor haar moeilijkste moment wordt omgezet in waardigheid en kansen voor anderen.
Foto door Alice Chen
Overal waar ik kwam zag ik vastberadenheid: enthousiaste studenten, betrokken docenten en een gemeenschap die vastbesloten was te groeien. Schoon water voedt schooltuinen die kinderen voeden en inkomen genereren, en naaicollectieven bieden vrouwen fatsoenlijk werk en een echte keuze voor hun toekomst. Toen ik deze vrouwen persoonlijk hun verhalen hoorde vertellen, was ik diep ontroerd, niet alleen vernederd door hun veerkracht, maar ook door de herinnering aan hoeveel we kunnen bereiken als iemand ons steunt en in ons gelooft.
Ik zag uit de eerste hand dat Tererai en zijn team niet alleen een non-profitorganisatie runnen; ze bouwen een ecosysteem. Leiderschap voelde minder als een titel en meer als een benadering van nabijheid, waarbij aandacht werd besteed aan wat er echt toe doet en hoe het allemaal met elkaar verbonden is.
Hier bij Cisco help ik leiders met duidelijkheid, authenticiteit en hart te communiceren. Mijn tijd in Zimbabwe heeft al deze spieren versterkt en mij voorbeelden uit de praktijk opgeleverd van hoe systeemdenken, goede vragen en diep luisteren, gecombineerd met geduld en empathie, de resultaten verbeteren. De video waar Tererai en ik eerst van droomden, komt nu tot leven, zonder kosten voor uw organisatie, met behulp van de vaardigheden en contacten die ik in mijn rol heb gevonden. Deze afstemming tussen impact en vakmanschap is één van de redenen waarom #LoveWhereIWork. Cisco gaat niet alleen over Purpose; het maakt ruimte voor ons om het te ervaren.
Mijn advies is simpel: steek je hand op, verwacht het onverwachte en zeg ja tegen de momenten die je uitdagen. Bij Cisco worden we aangemoedigd om kansen na te streven die soms groter lijken dan onze functieomschrijvingen. Wanneer we dit doen, groeien we niet alleen, maar merken we dat we deel uitmaken van iets dat een verschil maakt in de wereld.
In Shona, de moedertaal van Zimbabwe, is er een woord: Wij kunnen – het is haalbaar. Het doel van Cisco is eenvoudig: een inclusieve toekomst voor iedereen bevorderen. Samen kunnen wij het mogelijk maken.
Klaar om een wereldwijde impact te maken, een echt verschil te maken in de wereld, en tijd te besteden aan en de doelen te ondersteunen die u belangrijk vindt van programma’s als Time2Give? Sluit je bij ons aan!
Abonneer u op het WeAreCisco-blog.
