Paul Arends
Vandaag overvalt tevredenheid me terwijl ik kijk naar mijn dochter die aan het spelen is, een gevoel dat ik een paar jaar geleden niet zou hebben herkend. Ik bevond me in een meedogenloze storm van uitdagingen. Ik worstelde met onvruchtbaarheid en het uitputtende proces van in vitro fertilisatiebehandelingen. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap leidde tot een spoedoperatie en bijna vijf jaar lang moest ik mijlenver van mijn moeder zijn vanwege werkverplichtingen, reisbeperkingen, visumaanvragen en de behoeften van in vitro fertilisatie.
Tijdens de pandemie werd mijn moeder ziek met een terugkerende hersentumor. De wanhoop en machteloosheid die ik voelde waren bijna ondraaglijk. Terwijl mijn zus thuis alles alleen moest regelen, bevond ik me hier in de Verenigde Staten, ver weg, en deed mijn best om mijn moeder te ondersteunen tijdens chemotherapiesessies terwijl haar gezondheid verslechterde.
Maanden gingen voorbij zonder de mogelijkheid om een visumafspraak te maken. Toen kreeg ik in november 2021, als een zegen van bovenaf, een afspraak voor een visum om naar India te reizen. Ik wist toen nog niet dat dit het meest hartverscheurende moment van mijn leven zou worden. Een paar dagen voor mijn vertrek ontdekte ik dat ik zwanger was: mijn hart brak bij het idee dat ik dit kostbare nieuws niet persoonlijk met mijn moeder kon delen! Maar de emotionele storm was nog lang niet voorbij.
Eenmaal in India geland, werd ik geconfronteerd met een levensbedreigende situatie vanwege een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en moest ik geopereerd worden om mijn eileider te verwijderen. Terwijl ik herstelde van mijn verlies en geconfronteerd werd met verminderde kansen om opnieuw zwanger te worden, zag ik mijn moeder. Ondanks haar vervagende geest, vond ik troost in het vasthouden van haar hand en fluisteren in de hoop dat mijn woorden haar nog steeds konden bereiken. Terwijl ik me voorbereidde om naar huis terug te keren, speelde het lot zijn meest wrede kaart: ze belandde op de intensive care en overleed op dezelfde dag dat ik moest vertrekken. Ik geloof niet in bijgeloof, maar in mijn hart voelde ik dat het universum op de een of andere manier op dat moment vasthield voor dat laatste afscheid.
Dit was een zeer donkere en overweldigende periode in mijn leven. Ik worstelde met immense pijn, terwijl ik ook afscheid moest nemen van mijn geliefde zesjarige kat. Het leek alsof ik iedereen om me heen verloor. Het was te veel om tegelijkertijd te verwerken.
Maar te midden van dit alles was er een intens licht: de ongelooflijke steun die ik van Cisco ontving. Mijn manager was op dat moment echt een beschermengel. Hij ging verder dan verwacht en ondersteunde mijn chaotische schema terwijl ik jongleerde met werktelefoontjes vanuit parkeerplaatsen tussen vruchtbaarheidsafspraken door. Hij werkte samen met human resources en zorgde ervoor dat ik de broodnodige tijd kon doorbrengen met mijn moeder. In deze donkere tijden leek zijn onvermoeibare steun bijna surrealistisch – een zeldzaam licht van vriendelijkheid dat me in staat stelde om te focussen op wat er echt toe deed: mijn fysieke en mentale welzijn en de kostbare momenten met mijn moeder.
Zelfs na onvoorstelbare tegenslagen bleef de medelevende cultuur bij Cisco me omhoog tillen. In 2022, toen ik op wonderbaarlijke wijze zwanger was en een nieuwe rol kreeg, verzamelde mijn nieuwe team, samen met collega’s van andere afdelingen, zich rond mij met uitzonderlijke steun en flexibiliteit tijdens mijn zwangerschap. Ze waren buitengewoon begripvol terwijl ik nieuwe processen leerde, kennis opdeed over aanbodkwalificaties en een nieuw leven in mij creëerde. Mijn huidige team is een #DreamTeam. We steunen elkaar in alle opzichten. Ik genoot van mijn zwangerschapsverlof en keerde terug naar mijn werk.
De flexibele werktijden bij Cisco hebben een keerpunt gemarkeerd in mijn reis naar het moederschap. Ik kan quality time doorbrengen met mijn kleintje, mijn carrière laten groeien en mijn team verwelkomt zelfs af en toe mijn kind tijdens virtuele vergaderingen. Met deze flexibiliteit kan ik nieuwe en spannende projecten veilig uitvoeren, wetende dat ik mijn werk kan structureren rond de behoeften van mijn gezin zonder dat dit ten koste gaat van de productiviteit.
Ik ben ontzettend dankbaar voor de steun die het Cisco-ondersteuningssysteem mij heeft geboden om door de donkerste tijden heen te komen en ik ben trots om deel uit te maken van deze geweldige organisatie. Maar bovenal kijk ik vandaag naar de glimlach van mijn dochter en realiseer ik me hoever ik ben gekomen. Het overwinnen van persoonlijke uitdagingen kan een transformerende ervaring zijn. Juist in tijden van tegenspoed ontdekken we verborgen reserves van kracht en veerkracht. De storm was misschien meedogenloos, maar aan het einde vond ik een ongelooflijk licht: het licht van het moederschap en de onwrikbare steun die me heeft geholpen om hier te komen.
Onze cultuur van ondersteuning begint bij onze mensen. De voordelen en de omgeving die ons helpen te gedijen? Dat maakt deel uit van Ons doel.
Meld je aan voor de Wearecisco-blog.
Deel:
