Paul Arends
De creatieve geesten achter “Dodelijke Strijd II” weten precies hoe ze een vreselijke actiefilm in jaren 90-stijl moeten maken. Dit wordt duidelijk met de opnames van ‘Uncaged Fury’, een filmische vertoning van Hollywood-playboy Johnny Cage vol oneliners, ijskoude choreografieën en belachelijke stunts die zo uit een Van Damme-film hadden kunnen komen. Regisseur Simon McQuoid en scenarioschrijver Jeremy Slater hebben zelfs een knipoog naar goedkope actiecinema, zoals te zien was in de originele “Dodelijke Strijd” uit 1995. Dit zelfbewustzijn maakt “Dodelijke Strijd II” uiteindelijk de beste Mortal Kombat-film ooit gemaakt.
Het vervolg gaat verder waar “Uncaged Fury” stopte. De actie is complexer dan ooit tevoren in de franchise, met hardere bewegingen en creatiever gebruik van de omgeving door de personages. De vaardigheden die nodig zijn om een moderne vechtscène te construeren worden op een dieper niveau benadrukt. Ondanks de grappen en knipogen naar andere films, vinden McQuoid, Slater en de crew een balans tussen verheven filmische ambities en de meer campy aspecten van Mortal Kombat.
Een belangrijk personage in de film is Johnny Cage, gespeeld door Karl Urban. Cage, ooit een vervelende filmster, wordt nu neergezet als een aangespoelde actiester die zijn beste jaren achter zich heeft gelaten. De transformatie van Cage van een trieste zak naar een mogelijke held wordt overtuigend gebracht door Urban’s acteerkunsten. Daarnaast wordt Kitana geïntroduceerd als een kindprinses met een diepe wens naar wraak tegen de tiran Shao Kahn.
Alle bekende personages uit de “Dodelijke Strijd” reboots keren terug, met uitgebreidere vechtscènes en meer focus op het toernooi dat de ruggengraat van de film vormt. De actiescènes zijn dynamischer dan ooit tevoren, dankzij het werk van het stuntteam van McQuoid. Hoewel “Dodelijke Strijd II” niet perfect is en leunt op de voorgaande film, zal liefhebbers van goed gechoreografeerde vechtscènes zeker kunnen genieten van deze film.
BRON
