Het gevoel dat twee uur langer duurden dan mijn takenlijst

Dit artikel is geschreven door Priyanshi R., een technische stagiair bij het IIoT-team.

Ik had niet gedacht dat zo’n eenvoudige taak als het rollen van katoen zo’n impact op mij zou hebben.

Toen ik me aanmeldde voor de vrijwilligerssessie op Wereldkankerdag met het Cancer Support Network Inclusive Community van Cisco (wat we de ERG noemen) en Karunashraya, een lokaal hospice, dacht ik dat het gewoon een leuke onderbreking van mijn werk zou zijn, een kans om iets zinvols te doen en met een lichter gevoel terug te komen. Maar ergens halverwege veranderde die verwachting. Wat begon als een eenvoudige vrijwilligersactiviteit, groeide uit tot iets veel diepgaanders: een stille maar blijvende verandering van perspectief.

Samen zaten we en werkten we met wattenbolletjes, gaasjes en kleine medische kits. Het proces was eenvoudig: rollen, repareren, opzij leggen en opnieuw beginnen. In het begin voelde het bijna mechanisch aan, als elke repetitieve taak die je gewoon probeert af te ronden. Maar toen, in een klein, onbeduidend moment, stopte ik en keek naar wat ik met mijn handen had gemaakt, en er bleef iets achter.

Dat kleine stukje katoen zou vroeg of laat bij iemand terechtkomen. Iemand die er baat bij zou kunnen hebben. Iemand die worstelt met iets zwaars en onzekers op manieren die ik niet volledig begrijp. Die gedachte ging niet snel voorbij; hij bleef hangen en gaf intentie aan routinematige bewegingen. En op dat moment besefte ik hoe gemakkelijk we de kleinste dingen onderschatten totdat ze alles worden wat iemand heeft in een moeilijke tijd. Vanaf dat moment droeg elk stuk waaraan ik werkte dat stille gevoel van betekenis met zich mee.

Wat de ervaring nog krachtiger maakte, was de kamer zelf. Niemand hoefde aanwezig te zijn, maar iedereen koos ervoor om er te zijn. Ik voelde het aan hun focus, geduld en de manier waarop ze zichzelf presenteerden. Het voelde destijds niet als een werkplek, maar het voelde ook niet als een ‘evenement’. We waren een groep mensen, van stagiaires zoals ik tot leiders uit alle hoeken van het bedrijf, die rustig en oprecht samenkwamen, toegewijd aan iets dat er toe deed.

Toen werd de verandering duidelijk. Vrijwilligerswerk dat ik aanvankelijk als een pauze in mijn dag beschouwde, bleek een krachtig moment van menselijke verbinding te zijn. Er is ook een deel van deze ervaring dat we nooit zullen zien, zoals wie die kits ontvangt of wat voor soort dag ze hebben wanneer ze dat doen. We zullen hun verhalen niet horen of direct getuige zijn van de impact. Maar op een bepaalde manier maakte dat het nog belangrijker. Het herinnerde me eraan dat sommige van de belangrijkste dingen die we doen, niet altijd de dingen zijn die we afvinken op onze takenlijst. Soms komt de waarde gewoon naar voren en draagt bij.

Dit is wat initiatieven met sociale impact zoals deze bij Cisco zo belangrijk maakt. Impact wordt meestal gemeten in omvang, zichtbaarheid en cijfers, maar deze ervaring herinnerde me eraan dat zorg, waardigheid en de bereidheid om je tijd te investeren in iets ogenschijnlijk kleins van groot belang zijn voor iemand anders. Een groot deel van onze tijd op het werk draait om vergaderingen, deadlines en resultaten. Momenten als deze halen dat allemaal weg, waardoor je mensen buiten hun rollen kunt zien: hun bedachtzaamheid, geduld en aanwezigheid. En op de een of andere manier maakt dit de terugkeer naar het werk menselijker.

Het was niet slechts één gebeurtenis of één dag. Het ging erom deel uit te maken van een plek die ruimte creëert voor momenten als deze, waar het doen van iets kleins, rustig en oprecht net zo belangrijk is als het werk in onze functieomschrijvingen. Cisco moedigt ons echt aan om buiten onze dagelijkse taken te treden en te investeren in onze gemeenschappen, en deze ondersteuning maakt een verschil.

Wat ik vanaf die dag meedraag is niet alleen de herinnering aan wat we hebben bereikt, maar het gevoel van hoe we het met geduld, focus en intentie hebben bereikt. Dit blijft bij me. En misschien is dat wel de echte impact van dagen als deze: ze blijven bij je lang nadat de tafel is afgeruimd en veranderen stilzwijgend de manier waarop je naar je werk kijkt, naar mensen en naar wat het werkelijk betekent om bij te dragen.

Bekijk meer verhalen over stagiaires en vroege carrières op het WeAreCisco-blog.

Abonneer je op het WeAreCisco-blog.