Tim Cook verdient lof

Op 1 september eindigt de ambtstermijn van Tim Cook als CEO van Apple, wanneer hij de rol van uitvoerend voorzitter op zich zal nemen. Hij wordt opgevolgd door John Ternus, een 25-jarige Apple-veteraan en hoofd van de hardware-engineeringdivisie. Ik vermoed dat de professionele overlijdensberichten van Cook zullen focussen op zijn stabiele hand, het succes van zijn leidinggevenden en het gebrek aan drama binnen het bedrijf. Dit zijn allemaal deugden, maar ik vermoed dat de media, altijd op zoek naar een verhaal dat ze zelf hebben bedacht, ze zullen gebruiken als kritiek. Het lijkt alsof ze proberen Cook’s prestaties te balanceren met een vleugje lof voordat ze hem veroordelen.

Cook is rustig en gereserveerd, waardoor hij gemakkelijk afgeschilderd kan worden als een saaie manager die profiteerde van het succes van de iPhone. Met Ternus heeft Apple opnieuw een ‘productman’ aan het roer, een term die genoeg subtekst bevat om kritiek te uiten. Misschien wordt gesuggereerd dat alleen de ‘productjongens’ de visie, smaak en kennis hebben om te innoveren. Cook werd nooit gezien als ‘een echte nerd’, maar eerder als een lege financiële man die niet begreep wat Apple dreef.

Als er iets is waar Silicon Valley meer van houdt dan geld, is het wel een grillig genie waar ze hun dromen op kunnen projecteren. Figuren met een visie die met gemak nieuwe productcategorieën bedenken, captains of industry die ontzag en toewijding opwekken. En genoeg geld verdienen dat zelfs een Rockefeller zou denken: “Dat is wel heel veel.”

Het creëren van de mythe van Jobs verduistert zijn talenten en minimaliseert de fouten die hij onderweg heeft gemaakt. Jobs’ eerste termijn bij Apple eindigde in een mislukking en NeXT overleefde, ondanks alle innovatie, niet als een op zichzelf staande hardwarefabrikant. Veel van zijn ideeën waren te groots en ambitieus om te slagen, en zijn weigering om compromissen te sluiten leidde tot hun ondergang. Zijn tijd in de wildernis maakte hem tot een betere manager en een veel betere verhalenverteller. Maar het is onjuist om te suggereren dat Jobs iets van Midas had, want ondanks al zijn visie en enthousiasme had hij een sterke uitvoering nodig.

Het helpt niet dat Jobs het perfecte voorbeeld is van de geniale oprichter van Silicon Valley, wat betekent dat velen altijd op zoek zijn naar zijn opvolger. Gezien de lijst met kandidaten, lijkt de titel van ‘de volgende Steve Jobs’ te zijn verwaterd tot het punt van zinloosheid. Deze omvatten Elizabeth Holmes, Elon Musk, Adam Neumann, Trevor Milton, Sam Altman en Travis Kalanick. Gezien de aard van deze bedrijven, ben ik er zeker van dat Cook blij is als mensen zeggen dat hij niet Steve Jobs is.

Ik vermoed dat Cook deels werd gezien als slechts een werknemer (denigrerend) en niet als een oprichter van een startup die zelf iets heeft opgebouwd. Dit overschaduwt zijn succes, eerst bij IBM en Intelligent Electronics, waar hij op 34-jarige leeftijd de rol van COO op zich nam. Zelfs in een sector die de jeugd waardeert, betwijfel ik of deze bedrijven iemand zo jong als Cook zouden bevorderen, tenzij ze buitengewoon bekwaam waren. Toen hij in 1998 bij Apple kwam, was het zijn taak om het bedrijf draaiende te houden. We kunnen Jobs en Ive prijzen voor het bedenken van de producten, maar, om Jobs zelf te citeren, ‘echte kunstenaars worden verzonden’. Volgens deze maatstaf was Cook de ware kunstenaar.

Toen Cook CEO van Apple werd, duurde het slechts een paar weken voordat Jobs stierf, een zeer moeilijke tijd. Het bedrijf bij elkaar houden na zo’n schok, terwijl je rouwt om je eigen verlies, moet een enorme uitdaging zijn geweest. En hoewel Cook het leger luitenants van Jobs om zich heen had, was het zijn taak om dat team daadwerkelijk te leiden. Het feit dat hij Apple vervolgens naar het immense succes heeft geleid dat het nu is, getuigt van zijn vermogen om resultaten te behalen. Denk aan hoe Cook het vroege succes van Apple gebruikte om lucratieve deals te sluiten met fabrikanten die uiteindelijk veel concurrenten versloegen.

Ik ben er zeker van dat Cook niet de smaak en visie heeft van een Jobs of Ive, en in plaats daarvan vertrouwt op de vaardigheden van zijn team. Ik zie niet in waarom dit als een slechte zaak wordt gezien, gezien de lijst van mensen die Apple betaalt om zo’n visie te hebben. Als Cook geen visie heeft, ontbreekt het hem ook niet aan nederigheid, en hij weet duidelijk goed genoeg om zich er niet mee te bemoeien. Vrienden, dit is niet het teken van een slechte leider, maar van een goede leider die ervoor zorgt dat zijn team zich gewaardeerd, gerespecteerd en gehoord voelt. Overweeg eens hoe snel Cook de keynotes van Apple democratiseerde, waardoor veel van zijn senior executives de hoofdrolspelers werden, in plaats van te proberen een eerbetoon aan Steve Jobs op te voeren.

Zijn ambtstermijn als CEO is niet vlekkeloos verlopen: het inhuren van John Browett ter vervanging van Ron Johnson bij Retail was een vroege fout, maar één die Cook slim genoeg was om slechts zes maanden later te corrigeren. De machtsstrijd met Scott Forstall zou een mislukking kunnen zijn, gezien Ive’s instincten over UI-ontwerp. Op het productfront hadden we de schaamte van AirPower, het stop-startwerk op de Mac Pro en de stille lancering van de Vision Pro. Ook het gebrek aan proactief beheer van de App Store en de ondoorzichtigheid van de werking ervan zijn een grote klap. Ik weet zeker dat we over het Apple Car-project zullen horen van mensen die het een goed idee vonden.

Wat Trump Stuff(™) betreft: ik heb enige sympathie voor Cook, die waarschijnlijk niet had verwacht diplomaat te worden toen hij de baan aannam. Zijn banden met de huidige regering hebben zijn reputatie aangetast, ook al lijken zijn inspanningen goed gekalibreerd. Als CEO van Apple is hij verantwoordelijk voor ongeveer 170.000 mensen en heeft hij wettelijke verplichtingen als hoofd van een beursgenoteerd bedrijf. Net zoveel als hij Kan Als hij de opperbevelhebber wil aanvallen, moet hij een dunne lijn bewandelen. En hij zal degene zijn die met zijn geweten zal vechten om te beslissen of hij in de toekomst het juiste heeft gedaan.

Een van de valkuilen van een langdurige periode van succes is dat mensen uit het oog verliezen hoe het vroeger was. Je kunt de hoofdartikelen anticiperen waarin wordt gezegd dat Cook ‘mislukte’ op het gebied van AI, omdat hij wijselijk vermeed om halsoverkop in een verkwistende te duiken. Het is “mislukt” om een nieuwe productcategorie in de post-werkwereld te lanceren, ook al zijn Apple Watch en AirPods op zichzelf een grotere onderneming dan sommige grote bedrijven. “Mislukt” het opzetten van een abonnements- en dienstenbedrijf, ondanks dat elk hardwarebedrijf ter wereld hetzelfde deed.

Ik zou zeggen dat het oordeel van Cook veel beter was dan wie dan ook hem had toegerekend, en dat hij veel wereldschokkende veranderingen had doorgevoerd. Denk aan Apple Silicon en hoe dit de gang van zaken in de chipswereld op zijn kop zette, waardoor Intels dominantie bijna onbedoeld een sloopkogel werd. Een technologische transitie die zo naadloos, zo ondramatisch en toch met zoveel voordelen is, dat het idee dat Apple de chips van anderen in zijn hardware gebruikt, eeuwenoude geschiedenis lijkt.

Tegen al die mensen zou ik zeggen: kijk! – met je stomme ogen op de MacBook Neo gericht. Kijk eens naar een bedrijf dat een manier heeft gevonden om hardware te maken Zoals dit met prestaties Zoals dit Voor Dat een soort prijs! De MacBook Neo is zo goed en goedkoop dat de rest van de consumentenelektronica-industrie er incompetent uitzag. Het is misschien geen gloednieuw gadget om mee te pronken, tot afgunst van je nieuwe adoptievrienden, maar het zal voor talloze mensen een aanzienlijk verschil maken.

We zijn het er allemaal over eens dat geen enkel kind een poster van Tim Cook op dezelfde manier aan de muur van zijn slaapkamer zal hangen als van Jobs, of zelfs van Musk. Ik denk niet dat dat een slechte zaak is, want de erfenis van Cook staat niet in de krantenkoppen of in slaafse biopics, maar in de erfenis van het daadwerkelijk voor elkaar krijgen van dingen.

BRON